Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rawa Mazowiecka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rawa Mazowiecka. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 11 lipca 2022

Letnie wędrówki krajoznawcze po Mazowszu. 

Święty Onufry ze wsi Soszyce koło Rawy Mazowieckiej

Znaczna część zachodniego Mazowsza znajduje się na terenie województwa łódzkiego. Tam m.in. znajduje się słynna Ziemia Łowicka i Rawa Mazowiecka. Przez wiele pierwszych lat moich mazowieckich wędrówek korzystałem z pierwszorzędnego przewodnika turystycznego po województwie łódzkim, wydanego przez wydawnictwo Sport i turystyka w1972 roku. Wybierając się w tamte strony wyczytałem w tym przewodniku, że we wsi Soszyce w okolicach Rawy Mazowieckiej znajduje się tu  jedna z najpiękniejszych w kraju drewnianych najpiękniejsza kapliczek z  XVIII wieku. Pod  wspartym na czterech słupach dachem namiotowym umieszczona jest się drewniana figura św. Onufrego. Pojechałem, zobaczyłem, popadłem w zachwyt. Figurę sfotografowałem.  


Rzadki to święty ten Onufry w naszym kraju. A przecież kiedyś imię bardzo popularne. Nosił je sławny pan Zagłoba. Cóż z tego, ze postać literacka, przecież wyjątkowo genialnie przez Henryka Sienkiewicza skreślona postać polskiego szlachetki. Chociaż nie powszechne, przecież skądś się jednak wzięło to zainteresowanie świętym Onufrym w Polsce. Skąd i dlaczego znalazł się tutaj, na Mazowszu Rawskim? To wymaga bliższych badań, niezły temat dla pracy naukowej, jeśli nie doktorskiej, to choćby licencjackiej. Czy może nosił to imię dziedzic, w którego dobrach Soszyce się znajdowały?   A może ów dziedzic miał szczególne do pustelniczego trybu życia zamiłowanie? 

Fascynująca może być dochodzenie do tego skąd, po co i dlaczego ten Onufry znalazł się w tych prowincjonalnych Soszycach. A wcale niedaleko od nich są Węgrzynowice, te same w których w roku 1636 urodził się Jan Chryzostom Pasek Z mazowieckiej szlachty pochodził, wykształcenie wziął w kolegium jezuickim w Rawie Mazowieckiej. Autor sławnych pamiętników przez 10 lat prowadził barwne i burzliwe życie żołnierza,  był pieniaczem i awanturnikiem, procesującym się aż osiemnastokrotnie, pięciokrotnie skazanym na banicję, a w 1700 r. na infamię. Jakoś ten Onufry do polskiej szlachty mi tu nie pasuje. 

W kościele katolickim Św.Onufry jest opiekunem pielgrzymów i bagażowych (Onufry, pakuj kufry – powiada ludowe przysłowie), ale również handlarzy suknem. Tylko kilku miejsc, związanych ze Św.Onufrym doszukałem się w Polsce.  Bardziej znany jest na Wschodzie i w tamtejszych kościołach Onufry do dziś jest szczególnie czczony. Często jest przedstawiany na ikonach. 

Żył w Egipcie w wieku IV (V?), apokryfy podają, że był synem perskiego władcy, tradycja podaje, że studiował prawo i filozofię, a po jakimś czasie spędzonym w klasztorze, przez ponad 60 lat przebywał samotnie na pustyni w pobliżu Tebaidy w Egipcie. Był  przedstawicielem wielkich pustelników pierwszych wieków, naśladujących ideał św. Jana Chrzciciela, zwanych eremitami (tj. samotny, opuszczony z greki) lub anachoretami (wycofać się, uciec, też z greki), którzy całe swoje życie spędził samotnie na pustkowiu. Legenda mówi, że raz na tydzień, w każdą niedzielę Anioł na pustynię przynosił mu Komunię i to był jedyny jego posiłek. 

Przedstawiano Onufrego jako starca o długiej, siwej brodzie, jedynie w tę brodę odzianego, i tylko przepaską z liści osłaniającego swoje cielesne miejsce intymne. Taki też jest Onufry z kapliczki w Soszycach. Jak się zdaje figura nie jest osiemnastowieczna, tak w każdym razie szepcą niepewne źródła. Inne podają, że tę rzeźbę, którą teraz oglądamy w Soszycach, wykonał Julian Brzozowski (1925-2002) ze Sromowa na Ziemi Łowickiej,  wielce zasłużony dla regionu artysta ludowy, twórca uroczej galerii sztuki ludowej w swojej rodzinnej wiosce. Nie znalazłem kapliczki w Soszycach w Atlasie Sztuki Ludowej Folkloru w Polsce (wyd.Arkady 1978), opracowanym przez prof. Mariana Pokropka, a jest to chyba najbardziej miarodajny wykaz zabytków sztuki ludowej w Polsce. Przeuważył profesor kapliczkę z Soszyc, czy też uznał, że nie warta jest ona wzmianki? 

Gdzie się nie ruszę, tam zagadki. No cóż, niełatwe jest życie krajoznawcy, który za wiele chce wiedzieć...   
…................ 

Post scriptum. Wracając jakiś czas temu z penetracji krajoznawczej odwiedziłem na Ziemi Sochaczewskiej wieś Rybno z odnowionym ładnie, na biało otynkowanym klasycystycznym kościołem. Św.Bartłomiej, patron parafii, był jednym z dwunastu apostołów, ogółowi niemal nieznany, ukryty w cieniu innych,  też poniósł śmierć męczeńską, także okrutną. Pod chórem we wnętrzu kościoła zobaczyłem dość prymitywną, ale pełną wyrazu rzeźbioną, osiemnastowieczna figura św.Onufrego, odzianego jedynie w swoje długie, siwe włosy. Może ktoś z czytelników tego bloga wskaże jeszcze jakiegoś Onufrego na Mazowszu?  

.........................................................................................................................................................

wtorek, 7 stycznia 2020

O Mazowszu 
w kilku pytaniach i odpowiedziach

Kilka interesujących pytań na temat Mazowsza zadał mi Tomasz Leszkowicz z internetowego magazynu historycznego https://histmag.org. Być może moi czytelnicy nie trafili do tego blogu historycznego, tutaj więc, u siebie, w "Mazowszu z sercem" wszystko to podaję, kilkoma fotografiami tekst pytań i odpowiedzi ubarwiając. 


Wspomnienie wielkich chwil księstwa mazowieckiego: ruiny zamku w Czersku. Fot.L.Herz




- Mazowsze w średniowieczu posiadało swoją odrębność państwową, było "obok" Wielkopolski i Małopolski. Czy odrębność tę widać do dzisiaj?

Przez całe wieki Mazowsze było inne, niż reszta Polski. Decydował o tym przede wszystkim zamieszkujący je lud. Miał odrębną władzę, obyczajowość, ubiór, budownictwo. Ale krajobraz Mazowsza niewiele się różni od sąsiadujących z nim od zachodu Kujaw i Wielkopolski, Podlasia od wschodu.
Ta nizina to typowy rolniczy krajobraz kulturowy i oglądając te ziemie na satelitarnej mapie, łacno się o tym można przekonać, że taka sama gęsta siatka prywatnych własności polskich rolników znajduje się niemal wszędzie. Mazowsze było zawsze krainą rolniczą. Miast wielu tutaj nie było, mieszczaństwa prawie w ogóle. 


Całe wieki trwało to w stanie niemal niezmienionym i chyba odrębność polityczna książąt mazowieckich nie zaciążyła na tej ziemi, gdy władza książąt odeszła już w przeszłość. Jak i całej Europie, tak i tutaj wszystko tak naprawdę zaczęło się poważniej zmieniać dopiero pod koniec wieku XVIII. A gdy upadła Rzeczpospolita, Mazowsze znalazło się pod panowaniem rosyjskim i rosyjskość padła cieniem nie tylko na zewnętrznym obrazie Mazowsza, ale i na obyczajowości. Już niemal wiek temu odzyskała Polska niepodległość, a wciąż trwa to, co zaborcy po sobie pozostawili; różnice między Mazowszem, Wielkopolską i Małopolską są widoczne. Obyczajowość także jakby nieco inna. Poznaniak, Krakus i Warszawiak to trochę inne nacje.
Obie światowe wojny mocno nam krajobraz i obyczajowość przeorały, Polska Ludowa też sporo od siebie dołożyła,  unifikując krajobraz i ludzi. Drewniana  wieś odeszła w przeszłość w latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku  i dzisiaj regionalna odrębność budownictwa wiejskiego widoczna jest już tylko w skansenach, a powszechny do niedawna eternit zastąpiły już dachówki i w nowo budowanych domach są takie same na całej polskiej ziemi. Komuna po miastach  pozostawiła nam w spadku  blokowiska, a po wsiach pegeerowskie bloki. Ale wciąż jeszcze czaruje niezwykłą atmosferą willegiatury zaludniona letniskowo (i to jeszcze przed 1939 rokiem) dolina Liwca koło Urli. Pól uprawnych jest jednak coraz mniej na Mazowszu, rolnictwo na lichych zwłaszcza glebach przestało się opłacać, pewnie dlatego z okien pociągu można zobaczyć coraz więcej nieużytków i wkraczające na nie forpoczty lasu oraz żerujące wśród nich stadka zgrabnych  saren i coraz liczniejsze dostojne żurawie. 


- Warszawa jest stolicą Mazowsza, ale gdyby miał Pan wskazać alternatywne "serce" tego regionu, to które miasto by Pan wskazał?

Płock, to oczywiste. Ze względu na swoje położenie, zabytki i historię,a  i to również, czym miasto jest nadal, żywym i prężnym ośrodkiem kulturalnym. Ma swój wyraz i dumę.  Jakże żałuję, że książęta mazowieccy nie wybrali na swoje centrum plemienne okolic ujścia Narwi do Wisły,  pięknie położone byłoby to miasto, dokładnie w samym środku regionu. Ale mazowieccy książęta  byli kłótliwi, za wielu ich było, każdy ciągnął w swoją stronę, jeden w stronę Płocka, inny ku Ciechanowu, jeszcze inny ku Czerskowi, albo Rawie. Tak to widocznie ci Piastowie mieli, nie tylko na Mazowszu, jak wiemy na Śląsku również. Mazowieccy Piastowie przynajmniej wytrwali przy Polsce, pomorscy i śląscy jakby nie zupełnie.
 
 



Co łączy te miasta?  Od góry - Płock, Pułtusk, Mława, Łowicz, Mińsk Mazowiecki. Fot.L.Herz 

  - Mazowsze to Płock i Ciechanów, Ostrołęka, Rawa  i Łowicz. Czy jest coś, co łączy te miasta i miasteczka? 

Niekoniecznie. Nie ma w nich niemal niczego, co można by określić jako specyficzną "mazowieckość". Niemal każde z nich ma coś innego, inną szatę architektoniczna, inną duszę. Płock do Ciechanowa całkiem niepodobny. Mława, Grójec i Pułtusk są par excellence mazowieckie, choć każde jest inne; wystarczy pobyć w nich choćby chwilę i już się tę inność wyczuwa. Rawę i Łowicz przydzielono dzisiaj do województwa łódzkiego, stricte mazowiecka Łomża znalazła się w województwie podlaskim, zasię mazowieckie województwo wzbogaciło się o podlaskie Siedlce i historycznie małopolski Radom; na naszych oczach został dokonany kolejny zabór Polski i już pozostawia trwały ślad w ludzkiej świadomości. Opolszczyzna umiała wywalczyć swoją odrębność, w środkowej Polsce wyszło nam z tym nie najlepiej. Łowicz od lat ciąży ku Łodzi, mieszkańcy otaczających go księżackich wiosek - takie odniosłem wrażenie po licznych rozmowach z miejscowymi - nie czują specjalnego związku z Warszawą, chociaż ich ludowa kultura, stroje przede wszystkim, są tak mazowieckie, jak i mazowiecka jest Warszawa. Rawa Mazowiecka jest mazowiecka w nazwie,  a autobusowych kursów (połączeń kolejowych nie ma) jest stamtąd więcej do Łodzi, niż do Warszawy.

- Czy pojawienie się kolei na Mazowszu w XIX wieku  zrewolucjonizowało ten region?

Bezwzględnie tak. Niemal wszędzie tam, gdzie pojawiły się tory kolejowe w ślad za nimi szła zabudowa, tak mieszkalna, jak i przemysłowa. Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska dotarła do Grodziska w 1845 roku i zanim zadomowił się w nim przemysł, Grodzisk Mazowiecki był letniskiem i uzdrowiskiem. Mało kto o tym pamięta, prócz grodziszczan oczywiście. Gdyby nie ta kolej żelazna nie byłoby mazowieckiego przemysłu, na przykład lniarskiej potęgi Żyrardowa, swoimi produktami obsługującej całą Rosję, aż po Ocean Spokojny.
W roku 1877  w kierunku Lublina ruszyła z Warszawy linia kolejowa, zwana Drogą Żelazną Nadwiślańską. Rozniosła się wtedy w Warszawie sława wspaniałego  mikroklimatu sąsiadującej z koleją okolicy. Letniskowa sława podwarszawskich okolic  tam się zaczęła, w Aninie, Radości, Otwocku. Tamte  letniskowe osiedla pośród rosnących na piaszczystych wydmach sosnowych borach wciąż trwają, zmienione dzisiaj w podmiejskie podwarszawskie osiedla sypialniane, złożone głównie z jednorodzinnych domów i willi.
Na wschodnich przedpolach Stolicy, za rogatkami warszawskiej Pragi, zbudowana w roku 1862 Droga Żelazna Warszawsko-Petersburska zaraz po uruchomieniu uruchomiła boom budowlany. Do Zielonki i Wołomina zrazu przybywali letnicy, bo okolica była ładna, lecz wkrótce potem zaroiło się od robotników, bo w Wołominie powstała huta szkła. A że gleby wokół kolei nie najlepsze, z czasem do osiedli koło kolei ściągnęli rolnicy, zmieniając się niebawem w nieznaną przedtem klasę społeczną, zwaną chłoporobotnikami. Nie tyko tam i nie tylko dawniej.
Kolej jest nadal motorem zmian. Exodus ludności wiejskiej ku kolei trwa nadal. Jednym z klasycznych przykładów tego zjawiska jest Osieck na południowo-wschodnim Mazowszu. Miał w przeszłości prawa miejskie, od dziesięcioleci jest już wioską, ale charakter miasteczka wciąż zachowuje. Jest rynek obszerny i ulice wychodzą z jego rogów jak trzeba, ale mieszkańców  ubywa. W 1997 roku miejscowy proboszcz, ks.Eugeniusz Matyska załamywał nad tym ręce. "Dzieci jest coraz mniej. Obecnie więcej umiera, niż się rodzi. Parafia się gwałtownie starzeje. Pełno domów już wymarłych. Wykupują je warszawiacy na domki wypoczynkowe na lato. Często młodzi ledwie pobiorą się, a już budują sobie domy w Pilawie lub w Celestynowie w zależności, z której strony mieszkają". Ta ucieczka ku kolei trwa nadal. Osieck powoli umiera. W weekendy do Osiecka nie dociera żaden autobus, do stacji kolejowej w Pilawie jest 10 km. Najbliższe taksówki są w Garwolinie.




Zmienia się wieś mazowiecka. Na dachach słoma, eternit, dachówki. Zdjęcia z lat 1994-2016. Fot.L.Herz


- Wiele dziś mówi się o tym, że wbrew "blaskowi Warszawy" Mazowsze to region biedny i wymagający pomocy. Czy zgodzi się Pan z tą opinią?

Od czasów budowy kolei terespolskiej - pisała mi niedawno znajoma, mieszkająca w Mrozach przy tej linii - wszyscy zapragnęli mieszkać jak najbliżej kolei, ale koniecznie na południe od niej. Tak więc tak położone  Podciernie, niedawno uboga wioseczka, teraz pysznią się potężnymi domiszczami, natomiast na północ od Mrozów i Kałuszyna, w  tej samej mniej więcej odległości od kolei, 5-10 km, krajobrazy są uroczo wiejskie i sielskie, wioski z rzadko rozrzuconymi chałupami, stare krzyżyki na rozstajach, bocianie gniazda, płoty ze sztachet, stare sady, polne drogi... I ani jedno przydrożne drzewo nie okaleczone piłą. Pewnie się tam żyje biedniej, ale może godniej?
Jechałem niedawno tą trasą. Prowadzi przez powszechnie uchodzące za ubogie tereny wschodniego Mazowsza. Nowoczesny podmiejski pociąg był naszpikowany elektroniką, a za jego oknami  widniał krajobraz pełen nasyconej deszczem zieleni, zaś pośród niego imponowała jednorodzinna zabudowa. W żadnym razie nie był to widok ubogiego, wschodniego Mazowsza. Wioski zmieniły się już w osiedla, a domy w nich porządne nad wyraz, nakryte dobrą dachówką, otoczone zadbanymi ogrodami, ogrodzone świetnymi ogrodzeniami. Polska jawiła się nam jako kraj może nie bogaty, ale bardzo dostatni. Ta dostatniość rzucała się w oczy. Jakoś nie bardzo ten widok kojarzył się nam z powszechnym, narzekaniem. Niedawno ze zdumieniem przeczytałem, że ok.70 % Polaków uważa się za szczęśliwych. Na tym jakoby biednym Mazowszu również. Zadziwiające.
Przecież jednak są okolice, w których żyje się niełatwo, są jeszcze w części Mazowsza, domagają się pomocy i wciąż szukają swojego sposobu na życie, bo gleby są kiepskie, rolnictwo sensu wielkiego nie ma, przemysłu w okolicy żadnego nie ma, do miasta daleko i publiczna komunikacja jest beznadziejna.

- Wycieczkę w które miejsce zaproponowałby Pan typowemu "warszawskiemu słoikowi" z innego regionu na "dobry początek" przygody z Mazowszem?

Według przeprowadzonych ostatnio badań zdecydowana większość tzw."słoików" przybyła do Warszawy z mazowieckiej prowincji. Swoją przygodę z Mazowszem zaczęli więc już w dzieciństwie, jakże swojakom tę prowincję pokazywać? Że: swego nie znacie? Albo że: najciemniej jest pod latarnią? Od czegoś jednak zacząć trzeba. Może więc zacząć od tego, czego na pewno obok siebie nie mieli. 






Dwa mazowieckie hity: Żelazowa Wola i Kampinoski Park Narodowy. 

Na początek polecam wycieczkę do muzeum w domu urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli i potem odwiedziny w sąsiadującym z nią  Kampinoskim Parkiem Narodowym; w Granicy koło Kampinosu jest wygodny leśny parking, interesujące puszczańskie muzeum w plenerze (w l.2019-20 częściowo w remoncie i przebudowie) i są trasy  przechadzkowe, a dużej urody żółto znakowany szlak dla pieszych po godzinie wędrówki wśród starych sosnowych borów doprowadza od Granicy do zabytku przyrody i historii, do wiekowego Dębu Powstańców Styczniowych.